ฉันไม่รู้ว่ามันเกิดอะไรขึ้น

ฉันไม่ชอบเรื่องราวเมื่อวาน

ฉันไม่ชอบบรรยากาศอึดอัด

ฉันไม่ชอบการทะเลาะวิวาท

ฉันไม่ชอบดู   แต่ทุกครั้งที่ฉันเปิดฉันต้องดู

ฉันรู้สึกไม่ดีเกือบทุกครั้งที่ดู   แต่วันต่อต่อไปฉันก็จะดูอีก

ฉันไม่ชอบให้ใครแซว  แต่ฉันรู้สึกดีที่เค้าแซว

 ฉันรู้ดีว่าเรื่องมันเป็นอย่างไร

แต่เมื่อมันเกิดหตุการณ์บางสิ่งบางอย่างขึ้น  ฉันมันจะลืมไปชั่วขณะ

ฉันไม่ชอบสิ่งที่เป็นอย่างนั้น  แต่ฉันชอบอย่างนั้น

ฉันไม่ชอบให้ใครจ้องหน้า  แล้วถามฉันว่า

เป็นฉัน  ฉันจะคิดยังไง ฉันรู้สึกว่ามันอึดอัด  เกินที่จะตอบได้

ฉันไม่ชอบเวลาที่ตัวเองหยิ่ง แต่ฉันก็หยิ่งทุกครั้ง

ฉันไม่ชอบทักใครก่อน  ในบางทีที่อยากทักเกือบตาย

 ฉันปากแข็งในเรื่องบางเรื่อง

ฉันรู้

ว่าสักวันจะคลี่คลาย  เวลาคงจะช่วยฉันได้

บางที  ฉันอาจจะแยกไม่ออกก็ได้

กับความรู้สึกที่ฉันมีต่อเขา

ฉันรู้สึกว่าไม่ชอบทุกครั้ง  แต่มันก็มีความรู้สึกตรงข้ามเข้ามาอีกทันที

ฉันเอง  ก็ตอบไม่ได้ว่ามันคืออะไร

ฉันรู้สึกว่าฉันต้องหาเป้าหมายใหม่  ห้าๆๆๆ

            ฉันไม่อยากรู้สึกอย่างนี้อีกแล้ว

เบื่อตัวเองเต็มทน

                                ไม่น่าหาเรื่องใส่หัวตั้งแต่แรกเลย

  ~อยู่คนเดียวบางทีก็ดีเหมือนกันไม่ต้องฝันว่าใครจะมาเข้าใจ.

และแล้ว.....  ท้ายที่สุด  เวลาคงจะสอนตัวฉันเอง

 ปุญญิกา

                              ปุญญิกา                 

               นั่งรอเวลา กับขาที่เป็นแผล.